با اینکه کاملا بی حال و حوصله و … بودم اما تصمیم گرفتم این پست را بنویسم.تا حالا هر وقت بحث دوست مطرح می شد چند تا کارشناس و کارنشناس جمع می شدند و از اثرات دوست می گفتند و بعدش هم حتما کلی سره نکته ی دوست بد با خودشون و مخاطب کلنجار می رفتند اما من کاری به اون ها ندارم فقط این پست را دادم تا از دوست خوبم تشکر کنم بهش بگم بابا خیلی دوست دارم! چی بگم شاید این چند روزی (یک هفته اخیر) که گذشت من داشتم بدترین لحظات این زندگی را می گذروندم مدتی که تمام احساسات و … ام از بین رفته بود دیگه بودن یا نبودن واسم فرقی نمی کرد نه از چیزی می ترسیدم و نه احساسی به چیزی داشتم کلا زندگی واسم رنگ باخته بود اما توی اون اوج تنهایی یک صدائی یاورم بود با هام صحبت میکرد و من را از این که خودمو به افکرم رها کنم باز میداشت اینجا بود که تازه داشت واسم رنگ دوستی نمایش پیدا می کرد احتمالا اگر الان بخواهم دوست را رنگ بزنم حتما اون را سبز کنم چون زندگی بخشه ، ابی می کنم چون مظهر آرامش و قرمز چون هیجان و تلاش داره!
خلاصه ی حرف اینکه امیر حسین جون ممنونم که به من یادآوری کردی تا فکر و تلاش زنده است باید زندگی کردو توی اون لحظات که فقط تنهایی همدمم بود کمکم کردی
-راستش می خواهم فعالیت هامو توی نت کم کنم (البته بعد از مدتی دیگه) و بشینم از مهر ماه به شکلی جدی تر درس بخونم .
در ضمن این هم ادرس وبلاگ امین حسین سنسیرو.میهن بلاگ و البته وبلاگ دیگر امیر حسین با همین نام در وردپرس دا کام موجود است.
*می خواستم توی این پست آهنگ من اگه کسی رو داشتم را بگذارم که دیدم با این اوصاف وجود این آهنگ مناسب نیست پس آهنگ بی تو با تو ی گروه آریان را انتخاب کردم و این اهنگ را تقدیم می کنم به امیر حسین عزیز
ادامه مطلب »
