فرزندان شما، فرزندان شما نیستند.
آنها پسران و دختران خواهشی هستند که زندگی به خویش دارد.
آنها به واسطه شما می آیند، اما نه از شما، و با آنکه با شما هستند، از آن شما نیستند.

شما می توانید مهر خود را به آنها بدهید، اما نه اندیشه های خود را،
زیرا که آنها اندیشه های خود را دارند.
شما می توانید تن آنها را در خانه نگاه دارید، اما نه روحشان را،
زیرا که روح آنها در خانه فرداست، که شما را به آن راه نیست، حتی در خواب.
شما می توانید بکوشید تا مانند آن ها باشید، اما مکوشید تا آنها را مانند خود سازید.
زیرا که زندگی واپس نمی رود و در بند دیروز نمی ماند.

شما کمانی هستید که فرزندتان مانند تیر زنده ای از چله آن بیرون می جهد.
کمانگیر(خدا) است که هدف را در مسیر نامتناهی می بیند، و اوست که با قدرت خود شما را خم می کند تا تیر او را تیز پر و دوررس تر به پرواز در آورید.
بگذارید که خم شدن شما در دست کمانگیر از روی شادی باشد؛
زیرا که او هم به تیری که می پرد مهر می ورزد و هم به کمانی که درجا می ماند.

قربانت-پدرام

امیدوارم که رابطه عمیق تری با پدر داشته باشی